باران سبز

پارك ملي كلاه قاضي

پارك ملي كلاه قاضي در استان اصفهان بين 45/51 الي 15/52 طول شرقي و 32 الي 30/32 عرض شمالي واقع شده است . مساحت آن درحدود 47142 هكتار مي باشد.

پوشش گياهي: انجير ,‌بادام كوهي ,‌انار ,‌عناب ,‌ شيپوري ,‌بيد , خارشتر,‌درمنه ,‌ اسپند,‌گل جاليز, شنگ ,‌انواع گرامينه, كلاغك ,‌ گل مريم ,‌سلين ,‌انواع گون , گل گندم ,‌علف شوره , علف مار ,‌ريواس ,‌اسپرس , چوبك .

پستانداران : كل و بز و قوچ و ميش ,‌ آهو,‌ خرگوش , پلنگ ,‌گرگ ,‌‌ كفتار , يوزپلنگ, ‌روباه ,‌ شغال ,‌ تشي وگربه وحشي.

پرندگان :كبك ,‌تيهو, باقرقره ,‌ كلاغ سياه ,‌چكاوك ,‌كاكلي ,‌دم جنبانك, زاغ نوك سرخ, زاغي,‌گنجشك سانان و عقابها .

خزندگان : مارجعفري,‌افعي شاخدار,‌مارقيطاني ,‌مار پلنگي ,‌مارمولك ,‌لاك پشت .

كوه كلاه قاضي chakad.net

كوه كلاه قاضي قسمتي از رشته كوه ماهدشت مي باشد . بلندترين قله اين كوه به ارتفاع 2534 مترميباشدكه درجنوب خاوري اصفهان واقع وشكلي شبيه كلاه قاضيان درادوار گذشته دارد. كوه كلاه قاضي از مناطق حفاظت شده شكار ممنوع و پناهگاه حيات وحش مي باشد و داراي پاسگاههاي مختلف شكارباني است و چشمه هاي زيادي در دامنه هاي اين كوه وجود دارد كه گله هاي حفاظت شده بز و پازن از آن استفاده مي كنند. اين كوه را معمولأ از گردنه أي موسوم به گردنه لاشتر در فاصله حدود 30 كيلومتري اصفهان در جاده اصفهان به شهرضا صعودمي كنند. اين كوهستان داراي دره هاي متعدد شمالي و جنوبي است و وجه تسميه آن شكل كاملأ مشخصي است كه قله آن دارد و از شهر اصفهان به شكل كلاه قاضيان قديم ديده مي شود.

كوه كلاه قاضي داراي ديواره هاي بلند با سنگهاي مناسب جهت صخره نوردي مي باشد به همين دليل مورد توجه صخره نوردان قرار گرفته و مسيرهاي گوناگوني در آن گشايش شده است.

در دره اي به نام دره شاهين كه در قسمت جنوب خاوري كوه واقع شده گروه كوهنوردي چكاد كوهستان اصفهان به همت ساير علاقه مندان در صدد ايجاد محلي با مسيرهاي متنوع آموزشي مي باشد كه تا پایان سال 1381 هیجده مسير مختلف در آن باز گرديده است.

پارك ملي كلاه قاضي

منطقه كلاه قاضي به موجب شرايط خاص از ديرباز زيستگاه وحوش بوده و داراي قدمت تاريخي زيادي است. چنانكه در تاريخ آمده است از زمان شاه عباس صفوي و بعد از آن به خصوص در دوره قاجاريه اين كوهها از شكارگاههاي مخصوص اين سلاطين محسوب ميشده است. در اواخر قرن نوزدهم ظل السلطان پسر ارشد ناصرالدين شاه كه سالهاي متمادي حاكم اصفهان بوده در كتاب خود از كلاه قاضي و شاهكوه به عنوان شكارگاههاي غني و زيبا ياد كرده است. وجود اكوسيستم خوب و زيستگاههاي قابل توجه باعث گرديد كه در سال 1346 شورايعالي شكارباني و نظارت بر صيد طي مصوبهاي ارتفاعات كلاه قاضي را به نام منطفه حفاظت شده كلاه قاضي قرق اعلام نمود.

اين منطقه به دليل دارا بودن تنوع بوم شناختي، حفاظت از تنوع زيستي، حفاظت از منابع ژنتيكي و بقاي تعادل طبيعي همچنين كاهش ناهنجاريهاي حاصل از فعاليت صنايع و عوارض جمعيتي، برخورداري از چشم اندازهاي زيباي نواحي كوهستاني و تپه ماهوري، وجود انواع گياهان و گونههاي متعدد حيات وحش جانوري و استفادههاي علمي، پژوهشي، اقتصادي و گردشگري داراي ارزش وجودي پارك ملي بوده است. از اين رو پس از فراز و نشيبهاي بسيار نهايتاُ در سال 1374 با پيگريهاي مستمر و وجود كمترين تعارضات يعني نداشتن هرگونه عرصه و اعياني تحت تملك اشخاص حقيقي و حقوقي و حل مسأله دامداران توسط نهادهاي عضو شوراي كشاورزي استان با اعتبارات پيش بيني شده در جهت اسكان عشاير از طريق اداره كل امور عشاير استان اصفهان و تأييد مسؤولين استان طي مصوبه شماره 6/7/74 شورايعالي محيط زيست به عنوان پارك ملي معرفي گرديد.

موقعيت جغرافيايي: پارك مليكلاه قاضي با مساحتي در حدود 50 هزار هكتار در منطقه جنوب شرقي اصفهان واقع شده است و جاده آسفالته اصفهان ـ شيراز از كناره شمالي و غربي آن ميگذرد. نزديكترين گوشه پارك كه گوشه شمال غرب آن است در حدود 36 كيلومتري شهر اصفهان قرار دارد. در اين منطقه رشته كوههايي به موازات هم وجود دارند كه جهت آنها شمال غربي به جنوب شرقي است. اين پارك شامل رشته كوه شيدان در رشته كوه كلاه قاضي ميباشد كه اين كوه نام خود را از دو ارتفاع سنگي گرفته كه هر دو از دو طرف با شيبهاي تند كه به دشت ختم ميشود و به صورت دو برج سنگي برافراشتهاند.

پوشش گياهي: پارك ملي كلاه قاضي كه يك منطقه صخرهاي ميباشد، علاوه بر پوشش گياهي علفي، گونه هاي درخت و درختچه دارد كه اين گو نهها در نقاط مختلف درهها و كوهپايه ها ميرويند و از نظر طراوت و سرسبزي جلوه خاصي به منطقه دادهاند. انواع مختلفي از گياهان بوته اي از جمله درمنه، گل گندم، شقايق وحشي، آويشن، لاله وحشي، اسپند، خارشتر و درختان و درختچهها مانند تنگرس، بادام كوهي، انجير و بنه در اين پارك ميرويند. همچنين تعدادي از گياهان دارويي از جمله چوبك، قدومه، هميشه بهار، ريواس، خاكشير، گل گاوزبان، شنگ، كاسني سمي و … در اين پارك ميرويند.

پارك ملي كلاه قاضي زيستگاه گونههاي مختلفي از پستانداران، پرندگان و خزندگان ميباشد كه برخي از آنها بسيار با ارزش ميباشند و تعدادي نيز در معرض خطر انقراض بوده و تحت حفاظت و حمايت شديد ميباشند.

از جمله پستانداران موجود در اين پارك ميتوان به موارد ذيل اشاره كرد:

كل و بز وحشي قوچ و ميش وحشي، آهو، پلنگ، گرگ، روباه معمولي، كفتار، شغال، خرگوش، تشي، دوپا، جرد و انواع موش.

بيش از 40 گونه پرنده در اين پارك شناسايي شده كه برخي از آنها بومي و برخي مهاجر بهاره و تابستانه يا مهاجر زمستانه ميباشند و تعدادي نيز عبوري ديده ميشوند. از مهمترين گونه هاي پرندگان ميتوان به عقاب طلايي، شاهين، سارگپه، كبك، تيهو، پرستو، چكچك، كمركلي، كبوتر چاهي و باقرقره اشاره كرد.

از گونه هاي خزندگان ميتوان لاكپشت مهميزدار، بزمجه بياباني، انواع آگاما، مار و افعي را نام برد.

+نوشته شده در یکشنبه 14 تیر1388ساعت21:26توسط <سما> |

دست متصرفان را از پارك ملي تندوره كوتاه كنيد

واگذاري 28 هكتار از اراضي حاشيه پارك ملي تندوره - كه خبر آن مردادماه امسال منتشر شد - باعث نگراني دوستداران محيط‌زيست شد.

به‌ويژه آنكه بيم آن مي‌رود اين واگذاري فتح بابي شود براي تجاوز و تعرض بيشتر به عرصه‌هاي اين پارك؛ پاركي كه بايد وسعتي به ميزان يك ميليون هكتار داشته باشد اما به‌دليل فشارهايي كه در همه زمان‌ها متوجه سازمان محيط‌زيست بوده، 35540 هكتار وسعت دارد. اين مقدارناچيز را هم البته تاب نياورده‌اند و مي‌خواهند با دستاويز قرار دادن بهانه‌هاي مختلف، بخش‌هايي از آن را تصرف كنند گزارش‌هاي دريافتي حاكي از آن است كه علاوه بر هجوم دامداران و كشاورزان محلي به پارك و تصرف بخش‌هايي از آن، خطر ديگري كه پارك ملي تندوره را تهديد مي‌كند تبديل آن به منطقه گردشگري است.

« وسعت پارك ملي تندوره تا حدود 2‌دهه پيش بسيار بيشتر بود اما به‌دليل فشارهايي كه به سازمان وارد شد قسمتي از آن به منطقه حفاظت شده عقب نشيني كرد و در نتيجه بخش عمده‌اي از آن به منطقه حفاظت شده تبديل شد.» اين عبارتي است كه دكتر برهان رياضي، عضو هيات علمي، در آغاز كلام به آن اشاره مي‌كند.

در واقع جان كلام اين است كه تصرف اراضي اين پارك ناشي از ضعف سازمان محيط‌زيست در برابر فشارهايي است كه هرازگاهي تحت عناوين مختلف متوجه اين سازمان مي‌شود و سازمان نيز به هردليلي تاب مقاومت در برابر آن را ندارد. نتيجه آنكه يك روز 9250 هكتار از پارك ملي تندوره تبديل به منطقه حفاظت شده مي‌شود و روزي بخشي از آن با حكم كميسيون منابع طبيعي شهرستان درگز به مردم واگذار مي‌شود.

الگويي كه حفظ نمي‌شود

رياضي تصريح مي‌كند: وقتي برخي مي‌بينند با فشار آوردن مي‌توان در مناطق حفاظت شده فعل و انفعالاتي انجام داد به‌خود اجازه مي‌دهند به اراضي پارك دست اندازي كنند. تبديل بخشي از اراضي پارك به منطقه حفاظت شده در حقيقت، زمينه اقدامات بعدي نظير تعرض را فراهم مي‌سازد.

اين استاد محيط‌زيست با اشاره به اينكه پارك تندوره با 35 هزار‌هكتار تنها پارك ملي در سراسر شمال خراسان است، مي‌گويد: اين پارك، الگويي از زيستبوم‌هاي مربوط به شمال شرق ايران است، مجموعه‌اي كوهستاني كه زيستگاه خاص قوچ وميش اوريال است و نظيرهم ندارد. حال با اين ويژگي منحصر به فرد، اگر امروز جلوي چنين تعرضاتي ايستادگي نشود مطمئن باشيد در آينده نزديك اثري از اين پارك باقي نخواهد ماند.

رياضي درباره جزيره‌اي شدن اين پارك خاطرنشان مي‌سازد: ما در منتها‌اليه شمال شرق ايران از سرزميني به وسعت بيش از يك ميليون هكتار، 35‌هزار هكتار انتخاب كرديم با اين هدف كه به آن دست نزنيم، آن را تحت حفاظت اصولي قرار دهيم تا اين منطقه كوچك الگويي از يك سرزمين فراگير باشد كه بايد حفظ و حراست شود براي نسل آينده. اما اگر هر روز بخشي از اين نقطه جزيره‌اي را تحت يك عنوان خاص واگذاركنيم يا در آن دخل و تصرف كنيم ديگر چيزي از آن باقي نمي‌ماند.

اين كارشناس برجسته محيط‌زيست، در باره گونه‌هاي وحش موجود در اين پارك يادآور مي‌شود: اين منطقه خالص‌ترين زيستگاه قوچ و ميش اوريال و كل و بز است و به‌دليل شرايط خاص و صخره‌اي بودن آن، افزون برآن كه زيستگاه قوچ وميش اوريال است يكي از بهترين زيستگاه‌هاي پلنگ محسوب مي‌شود. چرا كه علاوه بر موقعيت خاص جغرافيايي و كوهستاني بودن از مناطق سردسير به شمار مي‌آيد و به همين دليل در اين منطقه گونه‌هاي خاص جانوري عظيم‌الجثه زيست مي‌كنند.

زمينه نابودي حيات وحش را فراهم نكنيد

همايون صادقي كه طي سال‌هاي 79 تا 82 رئيس پارك ملي تندوره بوده است در باره وضعيت آن روز اين پارك مي‌گويد: در آن زمان اين پارك هم از نظر گونه‌هاي گياهي و هم از نظر حيات وحش وضعيت بسيار مناسبي داشت. به‌طوري كه بارها در هنگام گشت زني در پارك با گله‌هاي قوچ و ميش و كل و بز برخورد مي‌كرديم و اين كاملا عادي بود. حتي گله‌هاي قوچ وميش يا كل و بز از جاده مجاور پارك يعني جاده تيوان- جاده ترانزيت بين قوچان و درگز- گاه قابل رويت بود. تعداد پلنگ هم بسيار زياد بود گرچه به خاطر شب زي بودن اين حيوان امكان سرشماري دقيقي وجود نداشت اما تعداد آنها بالغ بر 50 قلاده تخمين زده مي‌شد. اين آمار مستند نيست. در آن زمان تعداد اين گوشتخوار نادر به قدري بود كه گاه اسب‌هاي محيط بانان را شكار مي‌كردند. اين وضعيت، نتيجه مديريت خوب بود.

وي مي‌افزايد: هرچه منطقه امن‌تر باشد جمعيت گونه‌هاي وحش بيشتر مي‌شود درآن موقع ما بارها دسته‌هاي 5 تايي گرگ‌ها را در پارك مي‌ديديم. نكته قابل توجه اينكه وقتي امنيت و شكار خوب با هم توأم باشد زيستگاه مناسبي براي گونه‌هاي وحش فراهم مي‌شود اين شرايط براي پلنگ‌ها وجود داشت. بر اين اساس، هرگونه فعاليت و فعل و انفعالي كه برروي موارد ياد شده اثر بگذارد در واقع تهديدي مي‌شود براي ادامه حيات امن گونه‌هاي جانوري موجود در پارك.

رئيس سابق پارك ملي تندوره واگذاري بخش‌هايي از اراضي حاشيه‌اي اين پارك را مغاير با معيارهاي زيست‌محيطي مي‌داند و خاطرنشان مي‌سازد: اين واگذاري‌ها تحت هر شرايطي كه باشد آثار مخربي دارد چرا كه باعث جزيره‌اي شدن منطقه مي‌شود. وقتي مناطق جزيره شود وقتي منطقه‌اي به چند منطقه ديگر راه داشته باشد شكارها مي‌توانند از جايي به جاي ديگر گدار كنند اما اگر اطراف منطقه واگذار شود راه‌هاي گدار وحش قطع مي‌شود و ناگزير به ماندن در همان منطقه مي‌شوند. اين بزرگترين لطمه را به جمعيت حيات وحش و بقاي آنها وارد مي‌كند، زيرا با بروز خشكسالي شرايط زيستي براي گونه‌هاي وحش نامساعد مي‌شود و وقتي امكان رفت وآمد به مناطق ديگر از آنها سلب شود در واقع زمينه نابودي آنها فراهم مي‌شود.

صادقي تصريح مي‌كند: با واگذاري و تغييركاربري اراضي اطراف تندوره به كشاورزي، ديم و باغداري از وسعت اين پارك كاسته مي‌شود كه به جزيره‌اي شدن پارك مي‌انجامد. در نتيجه گونه‌هاي وحش ناگزير به عبور از زمين‌هاي كشاورزي مي‌شوند. در اين اراضي تعدادي از آنها را با تله و سم مي‌كشند و تعدادي را نيز با سگ و تفنگ شكار مي‌كنند. به‌ويژه در زمستان‌ها و هنگام بارش برف كه حيوانات با كمبود آذوقه مواجه مي‌شوند سگ‌هاي گله بلاي جان حيوانات مي‌شوند و آن قدر آنها را دنبال مي‌كنند كه از حركت باز مي‌مانند و بدين ترتيب غذاي دامداران محلي مي‌شوند. اين صدمات با واگذاري اراضي و كوچك شدن محيط دو چندان مي‌شود.

صادقي از قوچ وميش اوريال به‌عنوان شاخص حيات وحش در تندوره نام مي‌برد و مي‌گويد: اينگونه حيات وحش در سراسر ايران بي‌نظير است، هر چند كه از زنجان تا گلستان قوچ و ميش نژاد البرز مركزي وجود دارد ولي از گلستان به سمت شرق، نژاد قوچ و ميش‌ها خالص‌تر مي‌شود كه همان قوچ وميش اوريال است اين نژاد زيباترين نوع قوچ وميش به شمار مي‌آيد. پلنگ در درجه دوم و گرگ پس از آن مهم‌ترين گونه حيات وحش موجود در پارك ملي تندوره است. گربه پالاس و جنگلي، سمور سنگي، و پرندگاني چون هما، كبك، تيهو و قرقاول اهميت تندوره را صد چندان مي‌كنند.

واگذاري از نظر مسئولان

علي تقي پور، معاون طبيعي وتنوع خراسان رضوي، در باره واگذاري اراضي تندوره مي‌گويد: كلا 28 هزار متر مربع از اراضي پارك محل اختلاف محيط‌زيست با كشاورزان است كه به شكايت كشاورزان رسيدگي و موضوع به شوراي حل اختلاف محول شده است.

وي مي‌افزايد: ما داريم پيگيري مي‌كنيم تا اين اراضي را پس بگيريم. اما از آنجا كه سند پارك به نام منابع طبيعي است ما در واقع قائم مقام هستيم به همين دليل موضوع را با هماهنگي منابع طبيعي پيگير هستيم تا با برگرداندن اين اراضي مانع از باب شدن چنين روندي شويم.

+نوشته شده در چهارشنبه 1 آبان1387ساعت12:17توسط <سما> |

پارکهای ملی و مناطق حفاظت شده استان فارس

استان فارس به دليل تنوع اقليمی خاص از گونه های جانوری متفاوتی برخوردار استاين گونه ها شامل پستانداران، پرندگان و آبزيان می شوند.

زيستگاه هاو مناطق حفاظت شده موجود در استان محل زندگی بسياری از اين جانوران می باشند، منطقه شكار ممنوع توت سياه ، منطقه شكار ممنوع بصيران ، پارک ملی بمو و منطقه حفاظت شده هرمودلار برخی از اين مناطق می باشند.

پارک ملی بمو شیراز

پارک ملی بمو با وسعت 48075 هكتار در شمال شهر شيراز و در منتهی اليه خاور اقليم مديترانه ای گرم و خشک قرار گرفته است. جانوران پارک شامل كل، بز، قوچ، ميش، آهو، پلنگ، روباه، كفتار، گربه وحشی ، كبک، تيهو و … هستند و از نظر پوشش گياهی نيز تاكنون 280 گونه گياهی در آن شناسايی و نمونه برداری شده است. ارزش گردشگاهی و پژوهشی آن قابل توجه است.

گردشگاه ميان كتل شیراز

اين منطقه در جنوب باختری دشت ارژن و در جنگل های ميان بند (منطقه كوهستانی ميان كتل و زيستگاه گوزن زرد ايرانی) قرار گرفته است. گردشگاه ميان كتل با فضای كوهستانی و پوشش انبوه جنگلی، ويژگی های بی همتا دارد. در بالای . در بالای اين تپه و در بخش جنوبی آن چشم انداز زيبای منطقه جنگلی برم ديده می شود. ارتفاعات اطراف دره ميان كتل كه در بخش شمالی، شمال خاوری و شمال باختری مانند ديواره ای ديده می شود، در زمستان های پر بارش پوشيده از برف است كه منظره ای جالب و زيبا دارد و برای علاقمندان به ورزش های زمستانی جالب توجه است. گردشگاه ميان كتل در مجاورت جاده قديم شيراز - كازرون و در فاصله 18 كيلومتری دشت ارژن واقع شده است. فاصله اين گردشگاه تا جاده اصلی دشت ارژن - كازرون 14 كيلومتر راه خاكی است. اگر چه نقاط مرتفع و كوهستانی منطقه ميان كتل زمستان های سرد و برفگير دارد، ولی محل گردشگاه به علت استقرار در ميان جنگل های ميان بند و دره زيبای ميان كتل، آب و هوايی معتدل دارد كه در همه ماه های سال دارای قابليت های گردشگاهی متفاوت است.

گردشگاه چاه مسكی شیراز

اين منطقه در ابتدای دشت چاه مسكی و در فاصله 30 كيلومتری شيراز قرار دارد و دسترسی به آن از طريق جاده شيراز - مرودشت ميسر است. وسعت كنونی اين گردشگاه در حدود 30 هكتار است كه به لحاظ چشم اندازهای طبيعی و آب و هوای مناسب، از فضايی مطلوب برخوردار است. در اين گردشگاه علاوه بر استفاده از امكانات بازديد از حيات وحش، می توان از نمايشگاه عكس های گونه های پرندگان و پستانداران نادر و همچنين از گونه های جانوری تاكسيدرمی (خشک شده) شده بازديد كرد.

گردشگاه هفت برم شیراز

اين گردشگاه در55 كيلومتری باختر شيراز واقع شده و دارای چشم اندازهای بسيار زيبا از تپه ماهورها و برم های چند گانه است. آب و هوای آن در زمستان ها سرد و خشک و در تابستان ها معتدل است. نزديكی اين منطقه به شيراز، تنوع چشم اندازها و آب و هوای مطبوع آن سبب شده است كه در اكثر فصل های سال با وجود كمبود امكانات خدماتی و رفاهی، بسياری از اهالی شهرستان های شيراز، كازرون و سپيدان به اين مكان مسافرت كنند. دسترسی به اين گردشگاه از طريق جاده ای شوسه كه تا جاده اصلی شيراز - كازرون 12 كيلومتر فاصله دارد صورت می گيرد.

گردشگاه پارک جنگلی استهبان

بر دامنه كوه تودج، در جنوب شهرستان استهبان، منطقه ای با پوشش جنگلی، مركب از درختان انگور، بادام، پسته و انجير وجود دارد كه از جاذبه های زيبای طبيعی اين شهرستان به شمار می آيد. در اين مكان چشمه ای وجود دارد كه با سرازير شدن از دامنه كوه آبشار زيبايی را می ‎آفريند. اين ناحيه در فصل های مناسب سال به عنوان گردشگاه مورد استفاده اهالی و گردشگران قرار می گيرد.

گردشگاه ميان جنگل فسا

دامنه های شمالی كوه ميان جنگل و بخشی از منطقه شكار ممنوع آن در فسا برای ايجاد گردشگاه پيش بينی شده است. اين محدوده در فاصله 50 كيلومتری شمال باختری شهر فسا و در كنار جاده اصلی شيراز ـ فسا قرار دارد. اين منطقه پوشيده از درختان جنگلی است كه مانند توده ای انبوه در دامنه كوه ميان جنگل و در دو سوی جاده خودنمايی می كنند. گونههای بنه و بادام وحشی پوشش غالب درختان جنگلی اين گردشگاه را تشكيل می دهند. نزديک بودن محل انتخاب شده به جاده اصلی و وجود ساير راه ها باعث شده است که ساكنان شهرهای شيراز، سروستان، منا، خرامه، نيريز، جهرم و ساير مسافرانی كه از اين جاده می گذرند، امکان دسترسی راحت تری به اين گردشگاه داشته باشند.

گردشگاه جنگلی امام زاده سيد حسين کازرون

اين امام زاده كه از اماكن مقدسه شهرستان كازرون است در 25 كيلومتری شمال شهر كازرون قرار دارد. چشمه سرآب شيرين اين امام زاده و پوشش مناسب و جنگلی آن گردشگاهی چند منظوره را به وجود آورده است.

گردشگاه ديمه ميل ممسنی

در مجاورت برج نورآباد (آتشكده ميل اژدها) باغستان بسيار زيبا و دلانگيزی وجود دارد كه در اطراف آن آب از چشمه ساری زيبا همواره در حال جوشش است و اطراف آن در بهار پر از گلها و گياهان خوشبو است و در زمستان مناظر بديع دارد . اين منظرگاه در بهار جلوهای دلانگيز دارد و شگفتی آور است.

منطقه شكار ممنوع توت سياه آباده

منطقه توت سياه كه از مناطق تحت حفاظت محيط زيست استان است در انتهای منطقه بوانات واقع شده و وسعتی نزديک به 20 هكتار دارد. اين محل زيستگاه گونههای مختلف گياهی و جانوری است، اما متاسفانه در حال حاضر از قابليت ها و امكانات گردشگاهی و پژوهشی اين شكارگاه استفاده چندانی نمی شود.

منطقه شكار ممنوع بصيران آباده

منطقه بصيران که در چهار كيلومتری جنوب آباده قرار دارد يک ناحيه گسترده است كه به خاطر گونههای نادر گياهی و جانوری مورد حفاظت قرار گرفته است. اين منطقه يكی از ارزشمندترين زيستگاه های حيات وحش كشور و استان به حساب می آيد.

زيستگاه بک بک استهبان

در جنوب خاوری شهرستان استهبان گردشگاه زيبايی به نام بک بک وجود دارد كه زيستگاه گونه هايی متنوعی از پرندگان مهاجر است. اين گردشگاه در فصل مهاجرت و بازگشت پرندگان از جلوه های طبيعی بسيار زيبای منطقه است که چشم هر بيننده ای را به خود خيره می کند.

منطقه شكار ممنوع توت سياه بوانات

منطقه توت سياه كه از مناطق تحت حفاظت محيط زيست استان است در انتهای منطقه بوانات واقع شده و وسعتی نزديک به 20 هكتار دارد. اين محل زيستگاه گونههای مختلف گياهی و جانوری است، اما متاسفانه در حال حاضر از قابليت ها و امكانات گردشگاهی و پژوهشی اين شكارگاه استفاده چندانی نمی شود.

گردشگاه شهيد

این مكان كه در بين راه فيروزآباد - فراشبد واقع شده از گردشگاه های ديدنی شهرستان فيروزآباد بوده و زيستگاه گونه های نادری از پرندگان مهاجر و حيوانات وحشی است. اين گردشگاه بازديدکنندگان بسياری داشته و همواره مورد توجه مسافران و اهالی بومی شهرستان های كازرون و فيروزآباد بوده است.

منطقه حفاظت شده هرمود لارستان

اين منطقه در خاور لارستان و در مركز مشترک استان فارس و هرمزگان قرار گرفته و در حدود 151284 هكتار وسعت دارد. اين منطقه به علت شرايط خاص اكولوژيكی، از نظر برخورداری از گونه های گياهی و جانوری خاص مناطق گرمسيری و قوچ لارستان يكی از مناطق بی نظير و قابل توجه گردشگاهی و پژوهشی است.

گردشگاه ديمه ميل ممسنی

شهرستان ممسنی گونه های مختلفی از حيات وحش را در خود جای داده است. جانورانی از قبيل گرگ، روباه، شغال، بزكوهی، قوچ و ميش از عمده ترين پستاندارانی هستند که در اين شهرستان ديده می شوند.

+نوشته شده در شنبه 30 شهریور1387ساعت20:3توسط <سما> |